دوش رفتم به در ميكده خواب آلوده خرقه تر، دامن و سجاده شراب آلوده
آمد افسوس كنان مغبچه ايي باده فروش گفت بيدار شو اي رهرو خواب آلوده
شست و شويي كن و آنگه به خرابات خرام تا نگردد زتو اين دير خراب آلوده
به هواي لب شيرين دهنان چند كني جوهر روح به ياقوت مذاب آلوده
به طهارت گذران منزل پيري و مكن خلعت شيب چو تشريف شباب آلوده
پاك و صافي شو و از چاه طبيعت به در آي كه صفايي ندهد آب تراب آلوده
گفتم اي جان جهان دفتر گل عيبي نيست كه شود فصل بهار از مي ناب آلوده
آشنايان ره عشق درين بحر عميق غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
گفت حافظ لغز و نكته به ياران مفروش
آه ازين لطف به انواع عتاب آلوده
